Hpeiros.gr

Φιγούρα ασάλευτη, θολή, στις όχθες της Παμβώτιδας. Ξημερώνει, όπου να ΄ναι, και ΄χει αρχίσει να δροσίζει. «Χειμωνιάζει, γέρο μου», μουρμουρίζει.Συνήθιζε χρόνια, τώρα, να κάνει την ίδια διαδρομή. Καθόταν με τις ώρες και έκανε χάζι στο απέραντο γαλάζιο, στο Μιτσικέλι, που, ολόρθος γίγαντας, θαρρείς, χανόταν μέχρι εκεί, που δεν έπιανε το μάτι, στον οθωμανικό μιναρέ.Λες και αναβίωνε νοερά όλους εκείνους τους θρύλους ενός τόπου, που ο Θεός του χάρισε απλόχερα το μέγα τούτο προνόμιο: να έχει να θυμάται. «Δάνειο ζωής», το έλεγε ο ίδιος, καθώς «χανόταν» στο θρόισμα του γερο- πλάτανου, έξω απ’ το κάστρο.